BEN KALAN SENSE GİDEN

Beynimi rendeden geçirmekle başladı sana olma adabım
Yüreğimi meze yapmışım.
Pişmekteyim işte ocağımda
İçim dışıma dar kalmakta...
Kuşlarımı bıraktım gözlerimden,
Süzülmekteler yüzümün en saklı, en küflü coğrafyasında.
Kalem büyük gelmekte titrek ellerime, kelamsa ağzıma sığmamakta, Aşkımsa içimde üşümekte
Taşıyorum işte fokurdayan hücrelerimden,
Korkuyorum en çocuk kalmış yanımla.
Korkmak yılgınlıksa en bitap halimle sesleniyorum
Beş d(h)uyum yetersiz kendime.
Tıkama kulaklarını ey yar!...
Hayatımı zar yapmışım, ellerine vermişim
Sen her daim düşeş, ben her daim yek
Yılgınım ve yorgunum yar...
Sundum önüme kendimi
Kendi beynimi çiğniyorum dişlerimin arasında,
Boğazıma düğümleniyor her düşüncem
Sen benliğimin tadına varamıyorsun.
Saçlarımdan yol nakışladım yüreğimin gergefinde,
Uzattım sana en peşmerge yanlarımla,
Kokusunu duymuyorsun saçlarımın…
Sere serpe attım önüne gururumu
Sen bunu da görmüyorsun, ezip geçiyorsun.
Uzattım ellerini göğsüne en masumca
Dokunma d(h)uyusu da yok sen de.
Son kalan d(h)uyumla artık anladım ki;
BEN ACIYAN, SENSE ACITAN!

 

yazılarıma geri dön ...